Piet en Diana ontmoetten elkaar 56 jaar geleden via de band waarin Piet zanger was, met Diana’s vader als manager en
haar broer als drummer.

Samen blijven
Tien jaar geleden, nadat Piet de diagnose kreeg, vroeg Diana via de casemanager een Wlz-indicatie aan, waarmee zij thuis samen de zorg geregeld konden krijgen. Jarenlang ging dat goed. Tot 2021, toen Piet een urineweginfectie kreeg. Tegelijkertijd ging het slecht met Diana’s moeder, die in ZorgSpectrum locatie Vreeswijk woonde en overleed aan de gevolgen van COVID. “Terwijl ik het afscheid van mijn moeder regelde, moest Piet naar een revalidatiecentrum in Woerden. Ondertussen moest ik zelf aan het zuurstof. Voor het eerst in jaren waren we gescheiden van elkaar”, vertelt Diana.
Zodra Diana hersteld was, haalde ze Piet terug naar huis. Ze schakelde buurtzorg in en kreeg goede begeleiding. Toch bleef het zwaar: Piet lag zeven keer in het ziekenhuis, gemiddeld tien dagen per keer. Daar kreeg hij COVID en gaf
het door aan Diana. In december 2024 mocht Piet weer naar huis. Diana vertelt: “Ik wist dat de zorg op een hoog niveau zat, maar ik had meer steun nodig. We hadden de wens om
samen te kunnen blijven wonen. Ik ben 2 dagen continu bezig geweest om een plek te zoeken waar we samen konden blijven.”

Goed nieuws: tijdelijk naar De Kuifmees
“Ik had al een tijdje contact met Mascha, klantadviseur bij ZorgSpectrum. Mascha kwam toen op het juiste moment met een verrassing: we mochten samen een maand in ZorgSpectrum locatie De Kuifmees wonen. Ik had al veel ervaring met Piets zorg, ik wist veel van katheters af. Op advies van de uroloog vertelde ik verschillende verpleegkundigen hoe ze moesten spoelen, want bij Piet moet dat op een bepaalde manier.” Diana kon goed met bewoners praten en voelde zich
thuis. Toen manager Bas vroeg hoe het beviel, zei ze: “Goed. Zouden we hier mogen blijven?” Ze had drie redenen: “Ik ontzorg (want ik zorg overdag voor mijn man), Piet loopt mij niet continu te zoeken en we worden niet na 56 jaar uit elkaar gehaald.”

Samen naar Brinkhoef
Een dag voor kerst kwam het goede nieuws: Piet en Diana mochten in De Kuifmees blijven wonen. “Wauw!”, vertelt Diana, “manager Bas zei: ‘Dat wij jullie zo’n goede kerst kunnen geven
doet veel met mij.’ We hebben zeven maanden met veel waardering in De Kuifmees gewoond. Het was bijzonder dat we daar samen konden
zijn, ook al was de kamer wat klein voor twee personen. Omdat we merkten dat wat extra ruimte ons zou helpen, ben ik opnieuw in gesprek gegaan met Mascha.” Mascha vertelde dat er een appartement in Brinkhoef vrij zou komen, maar dat er goed gekeken moest worden of ze daar Piet zijn nodige zorg kunnen bieden. Samen met Miranda, manager van Brinkhoef, heeft ze gekeken naar de mogelijkheden. Na een paar dagen kwam het verlossende antwoord: “Jullie mogen samen in Brinkhoef komen wonen!” Sinds juli 2025 wonen Piet en Diana samen in Brinkhoef. En hoe het bevalt? “We hoefden helemaal niet te wennen!”, vertelt Diana.

Ze wonen er met veel plezier, en Diana is erg betrokken bij het team en vice versa. Diana weet precies wat Piet nodig heeft, maar kan het nu ook meer loslaten. Naast het appartement in
Brinkhoef heeft Diana nog haar eigen huis, waar ze regelmatig naartoe gaat. “We zijn altijd samen, maar ik ga nu wat vaker naar huis. Ik probeer op dinsdag, donderdagmiddag en zaterdagmiddag naar huis te gaan. Ik schrijf op het whiteboard alle medicatie die ik heb gegeven en wanneer ik weer terug ben. Mocht ik weg zijn en er is iets met mij, dan weet de zorg hoe en wat. ‘s Ochtends drinken we samen nog even koffie en daarna heb ik een middag voor mezelf. Ik weet nu: Piet is verzorgd. Ik douche thuis, ik doe de was en ik doe boodschappen. Ook ben ik weer gaan sporten, maar ontspannen blijft lastig. Er is een Diana buiten Piet, en daar ben ik nog naar op zoek.”

Diana probeert positief te blijven
“Ik heb geleerd om naar het glas halfvol te kijken. Ik koester de mooie reizen en mooie herinneringen die we samen hebben. Als je veel meemaakt zijn dingen niet snel meer heel moeilijk, want je relativeert meer. Het zijn de simpele momenten die steeds meer kracht geven. Thuis heb ik bijvoorbeeld een prachtig kookeiland en hier een klein inductieplaatje en een mini koelkast, maar ik ben wel bij Piet. Materieel is totaal niet belangrijk.” Het is niet altijd makkelijk, vertelt Diana: “Ik vind de confrontatie met mijn leeftijd lastig. Er worden meer mensen om mij heen ziek en ik raak mensen kwijt. Dat is juist het kromme, ik heb al 50 jaar reuma, dus ik heb altijd gedacht dat Piet voor mij zou gaan zorgen, maar nu is het andersom. Ik ben ook wel een ongelooflijke optimist, en dat moet natuurlijk ook wel. Er
gaat een deur dicht, maar er gaat wel weer een raam op een kiertje. En dan kom ik daar ook wel weer doorheen. Ouder worden is niet het allerleukste, want je hebt heel veel in je rugzakje zitten. Maar ook heel veel goede dingen waarmee je andere mensen kan motiveren en stimuleren, dat is het mooie van ouder worden.”
Diana gunt dit anderen ook. “Je bent één op één, en dat kan je bijna nergens krijgen. Ik ken hem zo goed, dat is fijn.” Ze heeft alles in eigen beheer, woont in een ruime woning met leuk
uitzicht, en krijgt wekelijks schoonmaak. “Het is heel positief.” Wat haar het meest raakt? “De zorgmedewerkers zien Piet als mens, niet als patiënt. Dat gun je ieder mens met dementie:
dat stukje leven. In Brinkhoef wonen ook mensen die nog best goed zijn. Ze zeggen wel eens: ‘Ik zag nog licht bij jullie branden, denk je wel aan jezelf?’ Hoe mooi is dat.” Diana voelt zich niet alleen echtgenoot, maar ook ervarings-
deskundige. “Ik heb ontzettend veel geleerd. Ik zou niet anders kunnen. Ik wil er voor hem zijn. Dat is wie ik ben. Ik ben gewoon een zorger.” En dat doet ze met hart en ziel. Diana zegt tegen Piet: “We doen het saampjes hè!” “Het is niet makkelijk, maar we doen het met elkaar. Ik hoef hier niet te kijken of ze het wel goed doen. Ik weet dat de zorg goed is. Het is een fantastisch huis. Van campingactiviteiten tot barbecues – alles is gericht op leven. Het kan ons allemaal overkomen. We willen allemaal tot we onze ogen sluiten gezien worden als mens. En dat is hier zeker het geval, Piet wordt gezien als mens.”