divider

Zing vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Bestuurder Vivian Broex schreef onderstaande blog aan collega's en roept iedereen op om vanmiddag mee te zingen met het nummer 'Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder' van Ramses Shaffey.

Lieve collega’s,

Vandaag is het Bevrijdingsdag. De rood-wit-blauwe vlaggen wapperen. Rood-wit-blauw… mijn gedachten gaan uit naar een artikel dat ik vorige week las in Zorgvisie over de corona-crisis in de zorg, geschreven door Rudi Westendorp en Jeroen van den Oever. Drie scenario’s over de ontwikkeling van corona-crisis: In welk scenario is Nederland aangeland. Volgt de corona-epidemie het ‘rode’ scenario met een razend beloop? Of het ‘blauwe’, milde scenario waarbij de lockdown kan worden opgeheven? Het zit er tussenin. Nederland volgt een ‘wit’ scenario met kenmerken van beiden. Van Rudi heb ik les gehad bij de Leyden Academy, Jeroen is mijn oud-collega. Ik herinner me dat Rudi ooit het artikel schreef: ‘Zet de deuren en ramen van het verpleeghuis open’; waarbij hij een appèl deed op het betrekken van de buurt en de maatschappij bij het dagelijks leven van mensen in een verpleeghuis. Jeroen werd vaak geciteerd als voorvechter van familieparticipatie. En nu… in dit corona-tijdperk… zijn alle deuren en ramen dicht van het verpleeghuis en kan familie niet op bezoek komen.

Alle deuren dicht
Jeetje, wat een bizarre tijd en wat is er veel gebeurd de afgelopen weken. Ik heb zelf een raar gevoel bij 18 maart 2020, 2 dagen voordat de minister het besluit nam een bezoekersverbod voor verpleeghuizen in te stellen. Ik voelde dat het eraan zou komen. Toen het besluit was gevallen, appte ik mijn vriendengroep: ‘alle deuren dicht, stiekem een traantje weggepinkt’. Ik zag alles waar we goed in waren, met familie en vrijwilligers, de fijne momenten in het dagelijks leven, BOEM, plotsklaps weggeveegd worden. Toen nog, dacht ik, tegen beter weten in, als we geluk hebben dan gaat dat virus aan de huizen van ZorgSpectrum voorbij. We kunnen dan snel weer open. 1 dag later kwam de teleurstelling, 7 cliënten waren besmet met corona, gevolgd door nog enkele tientallen. Het overviel ons. Zoals Anne-Mei The schreef: ‘waar mijn dochter en ik veerkrachtig zijn en inmiddels weer beter, is ook dat anders in het verpleeghuis. Daar zijn de bewoners kwetsbaar, is de co-morbiditeit (het hebben van meerdere aandoeningen) hoog en slaat het virus genadeloos toe’.

Bevrijdingsdag
Het is 5 mei, dit jaar geen bevrijdingsfestivals, maar met z’n allen op initiatief van Claudia de Breij zingen we mee om 16:55 uur Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder, van Ramses Shaffey. Wat een treffend nummer voor onze organisatie in deze tijd. We vechten voor genoeg beschermingsmateriaal en genoeg testen. We huilen om de mensen van wie we afscheid hebben moeten nemen. we bidden voor bewoners die niet gegrepen zijn door het virus of herstellend zijn. We lachen en zijn trots op de energie en de inventiviteit die we met elkaar beleven. En ..we werken én leren tegelijkertijd. We worden handiger in het toepassen van de richtlijnen en stroomlijnen de protocollen en instructies. En we hebben heel, heel veel bewondering voor alle zorgcollega’s die dag en nacht klaar staan voor de cliënten en bewoners.

Oog voor u! en Oog voor jou!
We realiseren ons dat zonder de sluiting van de huizen de ‘veenbrand’ wellicht nog veel groter was geweest. Nu voelen we een soort opluchting dat het beter gaat, er zijn beduidend minder mensen met corona besmet. Tegelijkertijd neemt de kwelling toe. Mensen moeten familie missen of willen graag naar buiten toe. Met collega’s sta ik stil bij de afgelopen weken.

In de gesprekken die ik heb gevoerd hoor ik verschillende ervaringen en opvattingen. Eén collega wil dat familie snel weer wordt betrokken. Je voelt dat cliënten verdrietig zijn omdat ze familie missen en hoewel we echt ons best doen, kunnen wij als zorgprofessionals de relatie met familie gewoonweg niet vervangen, vertelde ze mij. Een andere collega geeft aan het spannend te vinden als de deuren weer opengaan. Zij maakt zich zorgen over de gezondheid van cliënten en het vergroten van de kans op besmettingen. Toch weten we allen, we willen én moeten door: ‘Op naar de volgende fase, op naar het nieuwe normaal’.

Geïnspireerd door het rapport van de RvS ‘(Samen)leven is meer dan overleven’ gaan wij voor maatwerk enerzijds maar ook voor het stellen van kaders. Wij zijn ‘klaar met de discussie over bezoekersverbod wel of niet’, maar kiezen ervoor om onze visie van ZorgSpectrum de leidraad te laten zijn voor de toekomst. Oog voor u! waarbij het dagelijks leven van mensen centraal staat; maar ook Oog voor jou! waarbij we nadenken over de wijze waarop we met elkaar en alle collega’s moeten omgaan met het nieuwe normaal.

Grote waardering heb ik voor alle collega’s, die al wekenlang niet naar de supermarkt gaan, niet naar familie en zich strikt houden aan de RIVM richtlijnen. In alle gesprekken die ik met jullie voer, is het mij keer op keer duidelijk dat jullie gaan voor goede zorg en ondersteuning. Soms overheerst verdriet, de boosheid, de onzekerheid van zowel bewoners als familie. Het is niet makkelijk, het is zwaar. Ik heb met jullie gesproken en we hebben dilemma’s gedeeld: enkelen van jullie gaven aan er tegenop te zien als de deuren van het verpleeghuis weer opengaan. Direct wordt er door jullie aan toegevoegd: natuurlijk willen we met vrijwilligers en familie invulling geven aan ‘Oog voor u’, maar bij de zorgteams komen alle kwetsbare dilemma’s samen. In één van de gesprekken vroeg een collega: “Maar Vivian wat doen we als het virus toch weer in het huis komt? Hoe moet ik hiermee omgaan?” Het deed mij beseffen dat jullie je enorm verantwoordelijk voelen en direct ook kampen met een schuldgevoel als het virus opvlamt. En dat, terwijl de schuldvraag niet eens mag en kan worden gesteld. Deze blog, is de start van een dialoog met elkaar, maar ook met cliënten, op zoek naar maatwerk, onderweg naar het nieuwe normaal

En… ik snap dat we alle zorgteams goed moeten ondersteunen. Samen met de commissie infectiepreventie werken we aan een voorwaardenpakket waarbij we nadenken over hygiëne, eisen en alles wat jullie nodig hebben om je werk veilig te kunnen doen. En.. over de spanning die jullie voelen, daar blijven we over praten, want we hebben geleerd dat na elke dienst een ‘collegiale debriefing’ nuttig kan zijn. En dan nog zullen er risico’s zijn en soms kan het misgaan, dan kan het virus ‘huishouden’. En dan… zullen we misschien wel weer even terug moeten naar een strikt regime van een bezoekersverbod. Ook hier gaan we met jullie over in gesprek. Het vraagt een nieuw protocol, misschien een richtlijn. Toch is onze commissie infectiepreventie scherp en hebben we de afgelopen jaren geleerd hoe we met noro-virus om moeten gaan. Corona, veel erger en ongrijpbaarder dan noro, maar een plus, plus, plus richtlijn voor corona als er een uitbraak is, kunnen we van tevoren afstemmen. We gaan er samen aan werken dat we vertrouwen krijgen hoe we moeten omgaan met dit mogelijke risico en tegelijkertijd blijven we volharden in ‘ons’ scenario met onze visie: oog voor u en oog voor jou!

Zing je mee?
Op weg naar het nieuwe normaal. Rood wit blauw… de vlag wappert. De deuren en ramen van onze huizen komen vast weer op een kier te staan en familie mag weer komen. Door met elkaar te zingen, vechten, huilen, bidden, lachen, werken en bewonderen zullen we gezamenlijk een nieuw perspectief vinden waarbij we oog hebben voor jou én oog hebben voor de cliënten en bewoners. Laten we vol vertrouwen en met de veerkracht die we in onze organisatie hebben, vanmiddag om 16:55 uit volle borst met Ramses Shaffey meezingen! Dank voor al jullie kracht en inspiratie!

Vivian Broex
Raad van Bestuur

footer boog